Net als binnen onze onderzoeksgroep (zie bijvoorbeeld deze post), wordt ook op andere plekken in de wereld veel onderzoek gedaan naar de voorspellende werking van het brein in relatie tot taalverwerking. Predicties en predictive coding zijn een hot topic. Maar helpt het ons wel om taalverwerking op deze manier te bekijken? Ashley geeft zijn mening.

Vertaald door: Lotte Schoot

Voor sommige nostalgische lezers zou bovenstaande titel jeugdherinneringen van uitbundigheid en chaos kunnen aanwakkeren, veroorzaakt door de eerste paar noten van een lang vergeten lied. Voor anderen zouden de connotaties minder aangenaam kunnen zijn, met herinneringen van conflict en de vage hint dat dingen misschien wel uit de hand kunnen gaan lopen. In het onderzoeksveld van de psycholinguistiek is predictie in het afgelopen jaren uitgegroeid tot een hot topic. Op elk niveau van taalverwerking herformuleren onderzoekers hypotheses in termen van voorspellende verwerking. Daarnaast herinterpreteren ze oude bevindingen binnen predictie-kaders, en het voeren ‘nieuwe’ experimenten uit die, na eerlijke reflectie, verdacht veel lijken op oude experimenten.

Riot

Eén probleem is dat predictie een beetje een moeilijk definieerbaar concept is. Met temporele voorspellingen (soms aangeduid als anticipatie) worden voorspellingen bedoeld over wanneer een gebeurtenis plaatsvindt, maar niets over de inhoud van de gebeurtenis. Het voorspellen van de inhoud (of delen van de inhoud) van gebeurtenissen is minder aangetoond in experimenten, maar misschien is dit wel de meest interessante vorm van predictie voor de psycholinguïstiek.

Dan is er nog predictive coding, een term die een beetje is uitgegroeid tot een modewoord in het onderzoeksveld, en vaak lukraak en uit de context wordt gebruikt door auteurs die niet volledig begrijpen wat het betekent. Immers, predictive coding gaat misschien wel meer over representatieve efficiëntie en voorspellingsfouten dan over voorspellingen zelf. Deze en vele andere termen worden vaak min of meer onderling uitwisselbaar gebruikt om te verwijzen naar verschillende vormen van linguïstische verwerking die enkele jaren geleden werden toegelicht zonder enige verwijzing naar de voorspellende werking van het brein.

De vraag die ik denk dat we moeten stellen is hoeveel het begrip van taalverwerking vooruit gaat door deze verschuiving van de focus. Hoe u ook geneigd bent om te antwoorden, de terminologische en conceptuele kwesties moeten duidelijk uitgezocht worden. Ik voorspel dat de psycholinguïstiek heel goed in zou kunnen zijn voor een riot, en misschien is dat wel precies wat het onderzoeksveld nodig heeft.

Advertenties