'All Ears...' by Michael
All Ears…‘ by Michael

We zijn allemaal wel eens iemand tegengekomen die een tweede taal perfect beheerst, waardoor we soms zelfs geloven dat het zijn moedertaal is. Ook kennen we allemaal wel iemand die bijzonder goed is in het bespeuren van een valse noot in een muziekstuk of die een ingewikkelde melodie perfect na kan zingen na deze slechts één keer gehoord te hebben. Wat deze personen gemeen hebben, is dat ze erg goed zijn in het leren van geluiden. Of het nu taalgeluiden of muziekgeluiden zijn, sommige mensen blinken uit in het waarnemen en produceren van geluiden terwijl anderen hier juist heel slecht in zijn.

In mijn proefschrift probeer ik licht te werpen op de oorzaken die ten grondslag liggen aan deze individuele variatie in het waarnemen en produceren van geluid. Natuurlijk spelen ervaring en training hierbij een belangrijke rol. Zo is bijvoorbeeld gebleken dat mensen die veel training in muziek hebben gehad niet alleen beter zijn in muziek maar ook in het waarnemen en leren van nieuwe talen. Tijdens mijn eerste project heb ik gekeken of taalervaring vergelijkbare effecten heeft. Zorgt het leren spreken van twee zeer uiteenlopende talen vanaf de geboorte ervoor dat je beter bent in het verwerken van geluiden?

Daarnaast vroeg ik me af of, afgezien van de effecten van ervaring en training, het zo kan zijn dat sommige mensen gewoon geboren worden met een ‘oor’ voor talen of muziek. In mijn huidige project onderzoek ik hoe kleine variaties in de structuur en het functioneren van de hersenen de verschillen in onze vaardigheid in het verwerken van geluid kunnen verklaren. Proefpersonen werd gevraagd zeer ingewikkelde Chinees klinkende woorden te leren terwijl er scans van hun brein gemaakt werden, zowel voor als na de training. De vraag die ik wilde beantwoorden, was: Kunnen we op basis van reeds bestaande verschillen in de hersenen voorspellen hoe goed iemand nieuwe geluiden kan leren?

Door mijn onderzoek begrijpen we nu iets beter waarom iemand goed of slecht is in het waarnemen en leren van geluid. Dit kan interessante implicaties hebben voor het taalonderwijs, voor de benadering van behandeling bij kinderen met taalontwikkelingsstoornissen, en voor de revalidatie van patienten met verworven spraakproblemen.

Salomi Asaridou was promovenda in het Neurobiology of Language department van Peter Hagoort

Advertenties