'The conversation' by Andrew
The conversation‘ by Andrew

Voor de meesten van ons kost het geen enkele moeite om te spreken. We bedenken wat we willen zeggen en de woorden komen vloeiend uit onze mond. Toch zitten er vaak een hoop fouten in wat we zeggen. We verwisselen letters, zeggen een verkeerd woord of stoppen halverwege een zin om een nieuwe te beginnen, met het idee dat de nieuwe zin duidelijker weergeeft wat we bedoelen. Om dit soort verbeteringen te kunnen maken, moeten we eerst weten dat wat we gezegd hebben fout is, of niet juist aansluit bij onze bedoelingen. Maar hoe worden we ons ervan bewust dat wat we zeggen niet goed is?

Een mogelijkheid is dat we onze eigen stem terughoren, vervolgens onze spraak analyseren, het gezegde met het bedoelde vergelijken en ten slotte bepalen of ze overeenkomen. Dit kan het geval zijn voor sommige fouten, maar vaak verbeteren we onszelf veel te snel voordat dat vergelijkingsproces afgerond kan zijn. Bijvoorbeeld als we ‘v-horizontaal’ zeggen: de eerste letter van ‘verticaal’, die na de eerste letter al wordt gecorrigeerd naar ‘horizontaal’. Om deze snelle correcties te kunnen verklaren, hebben onderzoekers voorgesteld dat we onze spraak al corrigeren voordat we het daadwerkelijk hebben uitgesproken. Er wordt geregistreerd wanneer zich een situatie voordoet waarin er hoog conflict is, doordat er meer dan één item (woord of klank) actief is. Bijvoorbeeld wanneer we moeite hebben met het bedenken of iets horizontaal of verticaal is.

Mijn onderzoek test of dit laatste idee klopt, en zoja, of we dezelfde gebieden voor ‘foutoplossing’ in taal gebruiken als voor andere processen waarin er conflict ontstaat tussen meerdere opties, bijvoorbeeld als we snel moeten beslissen naar links of rechts te gaan.

Jolien ten Velden is promovenda in het Neurobiology of Language Department van Peter Hagoort

Advertenties