By Nemo
By Nemo

Het is toch eigenlijk ongelooflijk wanneer je je realiseert dat die klomp grijze massa in je hoofd je in staat stelt om waar te nemen, te denken, doen, en lief te hebben. En nog ongelooflijker is het als je je bedenkt dat een heel groot deel van alle hersenprocessen die hiervoor verantwoordelijk zijn zich afspelen in het dunne buitenste laagje van ons brein, de hersenschors. In het midden bevindt zich een geordende wirwar van draden die omgeven zijn door een laagje vet, een beetje zoals elektriciteitsdraden geïsoleerd zijn met een laagje plastic. Die draden liggen er natuurlijk niet voor niets: zij vormen de essentiële verbindingen tussen verschillende delen in de hersenschors, die met elkaar communiceren door middel van het heen en weer sturen van kleine elektrische impulsjes. Zo wordt de vorm van de letters, die jij op dit moment aan het lezen bent, verwerkt in een stukje hersenschors aan de achterkant van ons brein, van waaruit de informatie in de vorm van elektrische impulsjes wordt doorgestuurd naar gebieden die de letters aan elkaar hangen tot woorden, en deze informatie wordt vervolgens weer verwerkt in gebieden die betekenis toekennen aan deze woorden. Kortom, onze hersenschors is eigenlijk een netwerk van onderling verbonden gebieden, die informatie uitwisselen.

Mijn onderzoek richt zich op de aard van deze informatieuitwisseling. Het idee hierbij is, dat de elektrische impulsjes niet zomaar op willekeurige momenten worden afgegeven door afzonderlijke hersencellen, maar dat deze ritmisch en gelijktijdig worden afgevuurd. Dit heeft als voordeel dat de informatie efficiënter kan worden overgebracht. Immers, wanneer iedereen door elkaar praat, is het moeilijker de boodschap te begrijpen dan wanneer men in de maat hetzelfde zegt. Dit principe van ritmische synchronisatie pas ik toe op de processen in het brein die zich afspelen bij het verwerken van taal.

Jan-Mathijs Schoffelen is post-doc in het Neurobiology of Language department van Peter Hagoort

Advertenties